Rozmaryn.

Rozmaryn
Rosmarinus officinalis





Źródło uzyskiwania olejku: Destylacja świeżych wierzchołków kwiatowych krzewiastych, wiecznie zielonych ziół, rosnących w obszarze środziemno morskim. Olejek produkuje się głównie we Francji, Hiszpanii i Tunezji.

Natura olejku: 
Bezbarwna lub jasnożółta ciecz o konsystencji wody lub alkoholu.

Zapach i działanie olejku: Przenikający, świeży, ziołowy aromat, który najpierw odświeża i pobudza, po czym sprowadza rozgrzewające uspokojenie. Dzięki właściwościom pobudzającym uważany za afrodyzjak.

Zastosowanie terapeutyczne: 
Pielęgnacja skóry (zwłaszcza przetłuszczonej), pielęgnacja włosów, przydatny w leczeniu tłustego łupieżu, wszawica głowowa, dolegliwości i bóle mięśniowe, zastój płynów ustrojowych, słabe krążenie krwi, reumatyzm, grypa 
i przeziębienia, niskie ciśnienie tętnicze, zmęczenie umysłowe i wyczerpanie nerwowe.

Dobrze się łączy z olejkami: 
Bazyliowym, miętowym, kadzidłowym, lawendowym, sosnowym, cedrowym, bergamotowym, cynamonowym, kolendrowym.

Mity i działanie magiczne: 
Europejczycy uważają roślinę za ziele wzmacniające pamięć. Jest też symbolem wierności kochanków.

Cena i dostępność olejku: 
Cena umiarkowana. Olejek szeroko dostępny. 
Najwyższej jakości olejek można nabyć wyłącznie u dostawców w sprzedaży wysyłkowej.

OSTRZEŻENIA:
Olejku nie powinni stosować chorzy na padaczkę, może wywołać atak. Należy unikać olejku podczas ciąży i przy wysokim ciśnieniu tętniczym.

Esencja aromaterapii.

" Tym, co rozumiemy pod pojęciem esencji, w czystym i pełnym tego słowa znaczeniu, używanym przez średniowiecznych alchemików, jest rzeczywista energia,"DUSZA" rośliny.  

         Marguerite Maury

Od zawsze interesowano się właściwościami leczniczymi roślin. 

Już w najdawniejszych epokach ludzie wykorzystywali rośliny aromatyczne do celów kulinarnych, leczniczych i osiągania zmienionych stanów świadomości.


Spalanie niektórych żywic wpływało na ludzi uspokajająco, relaksująco, usypiająco a niekiedy doprowadzało do euforii.


Starożytni Egipcjanie poza wykorzystywaniem olejków eterycznych do celów religijnych wykorzystywali je również do celów kosmetycznych i terapeutycznych.
Masaż przy zastosowaniu olejków był niemal rytuałem.

Odkryto również właściwości nie tylko kosmetyczne, ale również antyseptyczne i przeciwbólowe.


Metodom wytwarzania olejków eterycznych na skalę przemysłową z olejkodajnych surowców roślinnych poświęcony jest odrębny dział technologii chemicznej, ściśle związany z inżynierią procesową. 
Technologia obejmuje sposoby przygotowania surowców, wyodrębniania użytecznych składników oraz ich oczyszczania, przetwarzania i przechowywania. 
Jakość produktów (w tym ich zapach) i wydajność procesów technologicznych zależy od rodzaju stosowanych urządzeń przemysłowych (instalacji).

Zależnie od rodzaju surowców zielarskich olejki eteryczne uzyskuje się przez:

* destylację z parą wodną
* wytłaczanie
* ekstrakcję rozpuszczalnikami lotnymi
* absorpcji w tłuszczach na zimno
* ekstrakcję rozpuszczalnikami nielotnymi (maceracja)

Olejki eteryczne są od tysięcy lat stosowane jako specyfiki medycyny naturalnej, kosmetyki i dermatologii. 


Stosuje się je szeroko w aromaterapii, jednak nie są traktowane jak typowe leki przez lekarzy i farmaceutów.
Wiąże się to z faktem, że są niezwykle skomplikowanymi mieszaninami do kilkuset różnorodnych związków chemicznych o nie zawsze całkowicie znanej i często zmiennej zawartości. 
To sprawia, że jednoznaczne potwierdzenie rzeczywistej biologicznej aktywności poszczególnych olejków naturalnych lub ich mieszanin jest trudne. 
W wielu wypadkach zostało potwierdzone (np. maść tygrysia).

Omawiając terapeutyczne właściwości olejków stwierdza się, że
olejki i substancje olejkodajne mogą być stosowane jako leki:

* drażniące – drażnią czuciowe i bólowe zakończenia nerwów, rozszerzają naczynia krwionośne, wywołując przekrwienia i stany zapalne, co przyspiesza wytwarzanie przeciwciał przez ustrój 
(ol. rozmarynowy, ol. eukaliptusowy, ol. gorczyczny, kamfora)

* przeciwbakteryjne – wstrzymują rozwój drobnoustrojów lub zabijają je 
(ol. tymiankowy, ol. miętowy, ol. anyżkowy, ol. majerankowy)

* wykrztuśne – pobudzają wydzielanie śluzu i dezynfekują drogi oddechowe 
(ol. sosnowy, ol. eukaliptusowy, ol. szałwiowy, ol. miętowy, ol. czosnkowy)

* moczopędne – pobudzają wydzielanie moczu i działają dezynfekująco na drogi moczowe 
(ol. jałowcowy, ol. pietruszkowy)

* żółciopędne – pobudzają tworzenie i wydzielanie się żółci oraz przeciwdziałają skurczom woreczka żółciowego 
(ol. miętowy, ol. tymiankowy)

* żołądkowe – pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i ułatwiają trawienie 
(olejki z roślin z rodziny baldaszkowatych)

* uspokajające i znieczulające – porażają ośrodki kory mózgowej i rdzenia przedłużonego 
(ol. walerianowy, ol. melisy, ol. goździkowy, ol. tatarakowy)